• مقالات

  • بهبود روابط میان ایران و امریکا تاکجا پیش می رود؟ (اسکات پیترسون، کریسچن ساینس مانیتور، 20 دسامبر 2013)
  • کریسچن ساینس مانیتور   ۱۳۹۲/۱۰/۰۱
  • خلاصه: اگر قرار است این روند باعث بهبود روابط میان ایالات متحده و ایران شود که مدت ها انتظار آن می رفته است، مذاکره کنندگان هسته ای و رهبران سیاسی آنها باید با احتیاط بیشتری حرکت کنند
  • شماره مقاله: 105107                                                                مترجم: مفید علیزاده
    عنوان اصلى: How far can any US-Iran rapprochement go?
    ترجمه عنوان: بهبود روابط میان ایران و امریکا تاکجا پیش می رود؟
    منبع (به فارسى ) : کریسچن ساینس مانیتور                              تاریخ نشر: 20 دسامبر 2013
    محل نشر: امریکا                                                                       زبان: انگلیسی
    نویسنده (به زبان اصلى و فارسى): اسکات پیترسون Scott Peterson

    عنوان: بهبود روابط میان ایران و امریکا تاکجا پیش می رود؟
    سرتیتر: پیام حاکی از تنش مداوم میان ایالات متحده و ایران، در میانه گفتگوهای هسته ای و یک توافق موقت درحال رنگ باختن است.
    دغدغه های ذهنی دوجانبه میان ایران و امریکا در محل سفارت سابق ایالات متحده در تهران بسیار آشکار است. در این مکان یک «راهنما» – «روایت گر رسمی لانه جاسوسی» – از یک بازدید کننده امریکایی استقبال می کند.
    در حالی که ما برای دیدن مجموعه ای از تجهیزات نظارتی ضد جاسوسی و دستگاه های کاغذ ریز کن قدیمی و شنیدن روایت های ضد امریکایی - که از هنگام به گروگان رفتن 52 دیپلمات امریکایی در سال 1979 و نگاهداری آنها به مدت 444 روز در ایران انباشته شده است - به داخل می رویم، محمد رضا شوقی با شوخ طبعی می گوید :«اینجا منزل خودتان است. هرزمان که خواستید می توانید بیایید.»
    ولی این موزه با پیام حاکی از مناقشه همیشگی با یک دشمن شرور تمام عیار خود، ناقض یک خط داستانی دیگر- کاهش موقت مناقشه همیشگی میان ایران و ایالات متحده - است که همزمان با بلوغ انقلاب اسلامی ایران در حال نمایان شدن است. چند ماه گذشته، شاهد گفتگوهای بی سابقه رو در رو بر سر برنامه هسته ای ایران و وعده رئیس جمهور میانه رو حسن روحانی برای انجام «تماس های سازنده» با غرب بوده است.
    ولی تلاش های سابق همواره از موانع غیر قابل عبور رنج برده و به همین دلیل است که ایالات متحده و ایران اکنون به گفتگوهای محدود بر سر پرونده هسته ای مشغولند و با احتیاط به جلو می روند.
    از نظر بسیاری از افراد، تماس های اخیر – از جمله مکالمه تلفنی تاریخی میان روسای جمهور ایران و ایالات متحده در ماه سپتامبر – باعث گرمی روابط شده است. این بهبود روابط میان ایران و ایالات متحده با توجه به یک نسل خصومت دوجانبه و مواضع دیرینه ضد امریکایی مورد تشویق نظام ایران، تا کجا پیش خواهد رفت؟
    به گفته تحلیل گران، هرگونه تفاهم گسترده تر میان ایران وایالات متحده به انجام پیشرفت در گفتگوهای هسته ای با قدرت های جهانی برای مانع شدن از تولید بمب هسته ای به وسیله ایران، بستگی خواهد داشت.
    به موجب یک توافق موقت شش ماهه که در ماه نوامبر و در ژنو امضا شد، برنامه هسته ای ایران در ازای کاهش مختصر تحریم ها در گام نخست و رسیدن به یک توافق نهایی فراگیر، متوقف می شود. دستیابی به یک توافق نهایی به رفع عدم اعتماد مزمن کمک می کند و می تواند به یک سازگاری تازه میان ایالات متحده و ایران – به نوعی یک صلح سرد - بیانجامد.
    امیر محبیان – یک تحلیل گر و سردبیر محافظه کار صاحب نفوذ در تهران - می گوید :«این برای اوباما و روحانی یک فرصت و شاید آخرین فرصت است.» او می گوید ملحق ساختن ایران می تواند «به حل مشکلات راهبردی بسیار مهم در جهان منجر شود.»
    ولی موانع بسیاری باقی مانده اند: از جمله یک قانون مصوب سنا در روز پنج شنبه که با اعمال تحریم های بیشتر علیه ایران، توافق ژنو را نقض می کند. به موجب برآورد جامعه اطلاعاتی ایالات متحده در روز دهم دسامبر، اعمال تحریم های بیشتر در حال حاضر می تواند «چشم انداز » رسیدن به یک توافق نهایی را تضعیف کند و ایران اعلام کرده است که هرگونه تحریم تازه می تواند این توافق را از بین ببرد. کاخ سفید می گوید یک چنین قانونی را وتو خواهد کرد.

    سازگاری و نه دوستی
    قابل توجه آن که، آقای محبیان می گوید گام های آزمایشی میان ایران و امریکا در عالی ترین سطوح در ایران – یعنی به وسیله رهبر معظم آیت الله علی خامنه ای - تائید شده است.
    محبیان می گوید:«این آخرین فرصت برای جابجایی از نسل اول به نسل دوم رهبران است... و رهبر می خواهد که مساله امریکا را در دوره رهبری خود حل کند.» او می افزاید آقای خامنه ای که در اواسط سنین هفتاد سالگی خود قرار دارد، ایران را به علت پیشرفت های هسته ای انجام شده با وجود تحریم ها و همچنین اعتقاد به جاذبه روز افزون پیام انقلاب ایران، در حال مذاکره از «قله» قدرت می داند.
    محبیان می گوید:«اهداف نظام[اسلامی ایران] تغییر کرده است. قوی بودن فقط ناشی از توانایی نظامی نیست... ما می دانیم که [داشتن] قدرت اهداف را تغییر پذیر می سازد. چرا ما مخالف امریکا هستیم؟ به دلیل رفتار آن کشور. ولی اگر این رفتار تغییر کند، آن گاه چرا[ما هنوز مخالف ایالات متحده باشیم]؟ما مخالف دشمنان خود هستیم، ولی اگر شما دشمن ما نباشید، آن گاه چطور؟»
    آمادگی [آیت الله] خامنه ای برای «حل این مساله» احتمالاً به معنای ایجاد دوستی یا ائتلاف ناگهانی – حداقل تحت نظر او - نیست. ولی در عوض، می تواند به معنای یافتن یک سطح از سازگاری مورد توافق دو جانبه باشد. [آیت الله] خامنه ای اغلب از عدم اعتماد عمیق ایران نسبت به دولت ایالات متحده سخن می گوید و به فهرست کردن شکایت های گذشته می پردازد که به او یادآور می شوند «حتی یک روز» از هنگام انقلاب اسلامی سال1979 میلادی بدون تلاش امریکا برای تضعیف انقلاب، نگذشته است.
    محمد جواد ظریف – وزیر امور خارجه ایرن که در ایالات متحده تحصیل کرده است – در نوشته های خود بیان می دارد که روابط میان ایران و امریکا مهم هستند، ولی در عین حال می توانند « دوستانه» هم نباشند.

    عدم اعتماد
    به دنبال امضای توافق موقت ژنو، هردو وزیر خارجه; جان کری و آقای ظریف این احتمال را ضعیف دانستند که توافق مذکور – و تماس بی سابقه میان آن دو – می تواند نخستین گام برای بهبود روابط باشد. ولی تندروهای حاضر در دو طرف، این توافق را به عنوان مصالحه با دشمن مورد حمله قرار داده اند.
    یک مقام ارشد ایرانی که به شرط فاش نشدن نامش سخن می گفت، اظهار داشت:«افرادی خاصی این احساس را دارند که هنگام تماس با غرب به طور کلی و به ویژه با ایالات متحده، باید احتیاط بیشتری را به خرج دهیم.»
    این مقام ایرانی می گوید:«آنها در مورد چگونگی پرداختن به مساله از سوی امریکا در حال و آینده، بسیار بدبین هستند. او می افزاید اجرای آرام توافق ژنو – که یک اما و اگر بزرگ است – می تواند «فضایی از اعتماد را به وجود آورد که می توان بر روی آن حساب کرد.»
    از نظر ایرانی ها در حال حاضر، این به معنای عطف توجه بر یک توافق هسته ای است که هنوز موقت محسوب می شود.
    یک روزنامه نگار ایرانی که نمی خواست نامش فاش شود، با توضیح در مورد سیاست های متناقض ایران در مورد اتهام زنی به ایالات متحده و همزمان تلاش برای بهبود روابط با آن کشور،می گوید :«اولویت نخست برای ایران، مهار تهدید ایالات متحده، کاهش تنش و ایجاد عامل بازدارندگی کافی برای جلوگیری از حمله از سوی امریکاست.»

    شیطان بزرگ هنوز باقی است
    منتقدان تندرو حصول توافق در ایران با وجود حمایت [آیت الله]خامنه ای از گروه هسته ای خود، هنوز هم خشمگین و آتشین هستند.
    حسین شریعتمداری - سردبیر روزنامه تندرو کیهان که نماینده رسمی[آیت الله] خامنه ای نیز است – می پرسد:«چه وقت [امریکایی ها] موافقت خواهند کرد؟آنها همه چیز [هسته ای] ما را در طول ده سال گذشته دیده اند و راضی نشده اند.بنابراین، روشن است که آنها هرگز راضی نخواهند شد.»
    اگرچه [آیت الله]خامنه ای گروه مذاکره کننده ایرانی را به عنوان «فرزندان انقلاب» ستایش کرده است، ولی آقای شریعتمداری می گوید:« فرزندان خوب خانواده نیز می توانند دچار اشتباه شوند. ما باید اشتباه آنها را یادآور شویم ... آنها فریب خورده اند.»
    یک چنین ارزیابی با روایت پیمان شکنی مداوم ایالات متحده همخوانی دارد که در محل سفارت سابق امریکا دیده می شود. آقای شوقی – راهنما - نظریه های توطئه بی شمار - از نابودی برج های دوقلو به دست عوامل امریکا وایجاد «بهانه» برای حمله به افغانستان و عراق و «شکنجه» مردم آنها تا راهبرد ادعایی پنتاگون برای توزیع جهانی تصاویر هرزه نگاری مسموم - را اشاره می کند.
    در بالای پله ها و در سالنی پشت یک درب سنگین قوسی شکل مجهز به یک قفل رمز دار، یک گاو صندوق اتاق مانند با دو لایه دیوارهای عایق بندی شده وجود دارد تا مانع هرگونه استراق سمع شود. بر روی تابلوی آن نوشته شده است «ویژه مذاکرات فوق سری » که در داخل آن، سه ماکت انسان با کت و شلوار پشت یک میز نشسته اند و یک تلفن متعلق به دهه 1970 میلدای برروی میز دیده می شود.
    در حالی که از یک اتاق ارتباط امن دیگر مجهز به تعداد زیادی دستگاه تلکس خارج می شویم، شوقی زیر لب و به ربان فارسی ناسزا می دهد که «شیطان بزرگ»

    آرام کردن لحن
    اگرچه یک چنین نگرش هایی مشی رسمی کشوری هستند که شعار «مرگ بر امریکا» هنوز هم هر هفته در نماز های جمعه آن سرداده می شود، ولی این مشی تنها از سوی بخشی از مردم ایران دنبال می شود که به گونه ای متناقض، یکی از بیشترین هواداران امریکا در خاورمیانه را تشکیل می دهد.
    به عنوان مثال، دیوار خارجی سفارت امریکا هراز چندگاهی دوباره رنگ آمیزی می شود. با وجود این، ترمیم دوباره یکی از تکان دهنده ترین تصاویر – مجسمه آزادی با صورتی اسکلت مانند– به گونه ناشیانه و با صورتی کمتر از قبل خشمگین، نقاشی شده است.
    عابران بدون کمترین توجه ای از کنار این تصاویر نمادین عبور می کنند.سفارت امریکا در تهران مدت ها پیش در چشم انداز انقلاب ایران قرار گرفت.
    کیهان برزگر – مدیر موسسه مطالعات راهبردی خاورمیانه در تهران – می گوید:«هنگامی که من کلاس هایم را با چند سال پیش مقایسه می کنم، متوجه می شوم که دانشجویانم در مورد گفتگو با ایالات متحده تا چه اندازه پرشور هستند. زیرا جامعه ایران مستقل تر و با اعتماد به نفس تر شده است و آنها معتقدند که اکنون زمان آن است که آنها می توانند با ایالات متحده در شرایط برابر گفتگو کنند.»
    آقای برزگر می گوید:«من فکر می کنم که جامعه آماده پذیرش یک چنین توافقی است. ولی البته چشم انداز کلاسیک در جامعه در مورد امریکا بی اعتماد است و... بخش محافظه کار سیاست ایران هنگام سخن گفتن در مورد ایالات متحده، بسیار قدرتمند است.»
    این به آن معناست که اگر قرار است این روند باعث بهبود روابط میان ایالات متحده و ایران شود که مدت ها انتظار آن می رفته است، مذاکره کنندگان هسته ای و رهبران سیاسی آنها باید با احتیاط بیشتری حرکت کنند.
    برزگر می گوید همسایگان ایران و تندروهای حاضر در دوطرف باید «به آن عادت کنند. ایران و ایالات متحده نمی توانند برای همیشه با یکدیگر در مناقشه به سر ببرند.»

     

     

     

    The Christian Science Monitor - CSMonitor.com
    How far can any US-Iran rapprochement go?
    The message of perpetual conflict between the US and Iran is weakening amid nuclear talks and an interim deal.

    By Scott Peterson, Staff writer / December 20, 2013 at 12:51 pm EST
    Tehran
    The mutual obsession between Iran and the United States could not be more obvious at the former US Embassy in Tehran, where the tour guide – the “official narrator of the Den of Spies” – greets an American visitor.
    “It’s your home, you can come anytime,” says Mohammad Reza Shoghi, tongue-in-cheek, as we step inside to view the array of Spy vs. Spy surveillance equipment and aged shredding machines, and to hear the anti-US narratives that have accumulated in Iran since 52 US diplomats were taken hostage in 1979 and held for 444 days.
    But this museum, with its message of perpetual conflict with an enemy of unmitigated evil, contradicts the other story line unfolding as Iran’s Islamic revolution matures: a tentative easing of that perpetual US-Iran conflict. The past few months have seen unprecedented face-to-face dialogue over Iran’s nuclear program and a promise by centrist President Hassan Rouhani to seek “constructive reengagement” with the West.
    But previous overtures always suffered from insurmountable setbacks. This is why the US and Iran are now limiting talks to the nuclear file, and moving carefully.
    For many, the recent outreach – including a historic phone call between the US and Iranian presidents in September – already amounts to a thaw. How much further can any US-Iran rapprochement go, given a generation of mutual hostility, and the Iranian regime’s long-encouraged entrenchment of anti-Americanism?
    Analysts say any broader US-Iran understanding will depend on progress in nuclear talks with world powers to prevent Iran from ever being able to produce a bomb.
    A six-month interim agreement signed in Geneva in November freezes Iran’s program in exchange for a modest easing of sanctions, in a first step toward a comprehensive final deal. Reaching a final accord would help ease chronic mistrust, and could lead to a new US-Iran accommodation – a cold peace, of sorts.
    “It’s an opportunity for both for both Obama and Rouhani, and it may be the last,” says Amir Mohebian, a well-connected conservative analyst and editor in Tehran. Integrating Iran, he says, can help “solve very important strategic problems in the world.”
    Yet many hurdles remain, including US Senate legislation introduced Thursday that would violate the Geneva agreement by imposing more sanctions on Iran. A Dec. 10 US intelligence community assessment concluded that more sanctions now would “undermine the prospects” for a final deal, and Iran has stated that any new sanctions will kill the accord. The White House says it will veto such a bill.
    Accommodation, not friendship
    Remarkably, Mr. Mohebian says tentative US-Iran steps have been approved at the highest levels in Iran, meaning Supreme Leader Ayatollah Ali Khamenei.
    “This is the last opportunity of shifting from the first generation to the second generation of leaders … and the Leader wants to solve the issue of the US under his leadership,” says Mohebian. He adds that Mr. Khamenei, who is in his mid-70s, sees Iran as negotiating from “peak” strength because of the nuclear advances it has made despite sanctions, as well a belief in the growing appeal of Iran’s revolutionary message.
    “The goals of [Iran’s Islamic] system have changed. Being strong is not just about military strength…. We know that [having] power makes goals changeable,” says Mohebian. “Why were we against the US? Because of its behavior. But if that behavior changes, then why [still oppose the US]? We are against our enemies. But if you are not our enemy, then why?”
    Khamenei’s readiness to “solve this issue” does not likely mean a sudden alliance or friendship – at least under his watch – but instead finding a mutually agreed level of accommodation. Khamenei often speaks of Iran’s deep mistrust of the US government, listing past grievances that indicate to him that “not one day” has passed since Iran’s 1979 Islamic revolution without American attempts to undermine it.
    Iran’s US-educated Foreign Minister Mohammad Javad Zarif, in his writings, says US-Iran ties are important, but that they also can be “never friendly.”
    Distrust
    After the interim Geneva deal was signed, both US Secretary of State John Kerry and Mr. Zarif played down the prospect that the accord – and their own unprecedented direct contact – could be the first step toward improved ties. Yet hardliners on both sides have already attacked the deal as a compromise with the enemy.
    “Certain people feel that we have to be more cautious when we are dealing with the West in general, and the United States in particular,” says a senior Iranian official who spoke on the condition of anonymity.
    “They are very much skeptical of the way America has handled this case and will handle it in the future,” says the Iranian official. Smooth implementation of the Geneva deal – which is a “big ‘if,’” he adds – could “create an atmosphere of trust that you can build on.”
    For the Iranians, that means focusing for now on a nuclear deal that sticks.
    “The No. 1 priority for Iran is to contain the US threat, to lower tension and build up sufficient deterrence to prevent a US attack,” says an Iranian journalist who asked not to be named, explaining Iran’s contradictory policies of still accusing the US, while also seeking a thaw.
    'Great Satan' remains
    Hard-line critics of the deal have been fierce in Iran, despite Khamenei's support for his nuclear team.
    “When will [the Americans] agree?” asks Hossein Shariatmadari, editor of the hard-line Kayhan newspaper, who is an official representative of Khamenei. “They have seen everything [nuclear] of ours in the last 10 years and not been satisfied. So it is clear that they will never be satisfied.”
    Though Khamenei has praised Iran’s negotiating team as “sons of the revolution,” Mr. Shariatmadari says, “good children of a family can make mistakes, too. We should point out their mistakes … hey got ripped off.”
    Such an assessment fits the narrative of perpetual US perfidy at the former American embassy, where Mr. Shoghi, the guide, asserts numerous conspiracy theories, from US agents destroying the twin towers to create a “pretext” to invade Afghanistan and Iraq and “torture” their people, to a supposed Pentagon strategy of globally spreading poisonous pornography.
    Upstairs, in a hall behind a heavy vault door with a combination lock, is a room-size box with two layers of plexiglass walls “for top secret negotiations,” the sign says, to prevent any eavesdropping. Three mannequins dressed in suits sit at a table inside with a 1970s-style phone.
    Stepping out of a different secure communication room with a bank of telex machines, Shoghi curses under his breath, in Persian: “Great Satan!”
    Softening of rhetoric
    Though such views are the official line, in a country where “Death to America!” is still chanted weekly at Friday prayers, it is shared by only a fraction of Iranians, who paradoxically constitute one of the most pro-American populations in the Middle East.
    The outside wall of the US Embassy wall is repainted from time to time, for example. Yet the recent retouch of one of the most striking images – a Statue of Liberty with a skull face – was inexpertly done, and looks less fierce than before.
    Pedestrians pass the iconic images without batting an eye. The US Embassy in Tehran long ago settled into Iran’s revolutionary landscape.
    “When I compare my classes to a couple of years ago, I see how the students are enthusiastic for dialogue with the US” because Iranian society "is more independent, more self-confident, and they think now is the time they can talk with the US [on] equal terms,” says Kayhan Barzegar, director of the Institute for Middle East Strategic Studies in Tehran.
    “I think society is prepared to accept such a deal, but of course there is this classic perspective that mistrusts America,” says Mr. Barzegar. “It is there, and … the conservative part of Iran’s politics is very powerful when it comes to the US.”
    That means nuclear negotiators and their political leaders must move carefully if the process is to yield a real, long-awaited US-Iran thaw.
    Iran’s neighbors and hardliners on both sides should “get used to it,” says Barzegar: “Iran and the US cannot stay in conflict endlessly.”

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده:
پست الکترونیک: *  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500