مقالات

در مسیر انتخاب دوباره [یورگ ویما لاسنا، دی سایت (آلمان)، 9 ژوئیه 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: عطیه خرم)

153879  ۱۳۹۸/۰۴/۲۰
هر کسی که طی سال های اخیر، آینده و اقدامات دونالد ترامپ را پیش بینی کرده، همواره مرتکب اشتباه شده است. بر اساس پیش بینی های کارشناسان و صاحب نظران، امکان نداشت وی بتواند نامزد حزب جمهوری خواه شده، بر هیلاری کلینتون پیروز شده یا از پرونده مداخله روسیه جان سالم به در ببرد.

در مسیر انتخاب دوباره
هر کسی که طی سال های اخیر، آینده و اقدامات دونالد ترامپ را پیش بینی کرده، همواره مرتکب اشتباه شده است. بر اساس پیش بینی های کارشناسان و صاحب نظران، امکان نداشت وی بتواند نامزد حزب جمهوری خواه شده، بر هیلاری کلینتون پیروز شده یا از پرونده مداخله روسیه جان سالم به در ببرد.
اما در نهایت هیچ کدام از این پیش بینی ها به وقوع نپیوست. دو سال و نیم پس از آغاز ریاست جمهوری ترامپ، جایگاه وی از هر زمان دیگری محکم تر است. نتایج یک نظرسنجی که روز یکشنبه منتشر شد، اعتبار و محبوبیت او را بیش از هر زمان دیگری ارزیابی کرد: 44 درصد از رای دهندگان از رئیس جمهور خود راضی هستند. اگرچه به نظر چندان بسیار تاثیرگذار نمی رسد، اما به ویژه در ایالت های غربی و مرکزی، این میزان بالاتر از حد متوسط است.
در واقع، بسیاری از عوامل نشانگر پیروزی دوباره این تاجر نیویورکی در انتخابات ریاست جمهوری پیش رو می باشند. برای مثال، نشانگرهای اقتصادی بسیار خوب و مطلوب هستند و بیکاری تنها 3.7 درصد می باشد. علاوه بر این، رئیس جمهور در سال های اخیر ثابت کرده که به وعده های خود عمل می کند. همانطور که پیشتر گفته بود، ترامپ جنگی تجاری با چین را آغاز کرده که اگرچه بر مصرف کنندگان فشار وارد می کند، اما مورد موافقت و استقبال اردوگاه های سیاسی و اکثریت مردم قرار دارد.
رئیس جمهور آمریکا همچنین برای ساخت دیوار وعده داده شده در مرز با مکزیک، به مدت یک هفته دولت را تعطیل کرد و یک وضعیت اضطراری ملی اعلام نمود. حتی در صورت مخالفت با اهداف و اقدامات ترامپ، باید اذعان داشت که استقامت و ثبات قدم او قابل تحسین است.
به نظر می رسد محبوبیت و جایگاه قدرتمند ترامپ فقط به دلیل قدرت خود وی نیست، بلکه ناشی از ضعف دمکرات ها نیز می باشد که به مدت چندین دهه سیاست هایشان در تضاد با منافع طبقه کارگر بوده است، از بیل کلینتون گرفته تا باراک اوباما و هیلاری کلینتون. از سوی دیگر، ترامپ خود به لحاظ سیاسی موضعی چپ گرایانه تر در مقایسه با اکثر کاندیداهای جمهوری خواه اتخاذ کرده و وعده ایجاد بیمه بازنشستگی دولتی و بیمه بهداشت عمومی برای سالمندان داده بود.
شکست کلینتون می توانست به منزله هشداری برای دمکرات ها باشد تا خود را به عنوان یک حزب کارگر از نو ساخته و بتوانند با سیاست های اقتصادی و اجتماعی جدید خود را در محیط سیاسی متمایز کنند. اولین گام را برنی ساندرز سوسیالیست در سال 2016، با درخواست های به ظاهر رادیکال خود برای افزایش حداقل دستمزد و برقراری بیمه درمانی عمومی برداشت و توانست پیروزی های قابل توجهی در مقابل کلینتون به دست آورد. اما به جای استفاده از موفقیت ساندرز، دمکرات ها به لحاظ اقتصادی و اجتماعی و سیاسی همچنان به مسیر پیشین خود ادامه دادند.
اکنون بیش از 20 نامزد دمکرات انتخابات ریاست جمهوری 2020 تلاش می کنند تاثیر بیشتری بر سیاست های اجتماعی داشته باشند، اما چندان موفق و قانع کننده نیستند: زیرا فقط الیزابت وارن و برنی سندرز به واقع با حامیان ثروتمند پیشین خود قطع رابطه کرده اند؛ در حالی که جو بایدن همچنان در پی جذب حامیان ثروتمند در نیویورک بوده و کاملا هریس نیز تلاش می کند تا از طرفداران سابق کلینتون در کالیفرنیا کمک های مالی دریافت کند.
رسانه های آمریکا نیز نقش مهمی در جایگاه امروزی ترامپ دارند. در تجزیه و تحلیلی به نام "بحران هویت" که پس از انتخابات 2016 منتشر شد، سه دانشمند علوم سیاسی به نام های جان سایدز، مایکل تسلر و لین واورک بر اساس تحقیقات خود به این نتیجه رسیدند که هر جهش در جایگاه ترامپ در نظر سنجی های پیش از انتخابات سال 2016، ناشی از پوشش خبری گسترده رسوایی ها و اظهارات تحریک آمیز وی بود. هنوز هم رسانه ها با پوشش گسترده اقدامات ترامپ، محبوبیت وی را افزایش می دهند.
اگرچه بسیاری از سردبیران پس از پیروزی ترامپ در انتخابات وعده دادند از این پس به مسائل و مشکلات جدی کشور خواهند پرداخت، اما اکثرا به این وعده عمل نکردند. با آغاز تحقیقات مولر، رسانه های نیویورک تایمز، واشنگتن پست و برخی دیگر باز هم به طور متمرکز به ثبت و گزارش اشتباه ها و سوء رفتار های ترامپ پرداخته و مشکلات آشکار اجتماعی در کشور را نادیده گرفتند. بی توجهی ترامپ به تفکیک قوا و فقدان آگاهی سیاسی وی که در گزارش مولر درج شده، همانند بی توجهی وی به حقیقت برای بسیاری از رأی دهندگان اهمیت چندانی ندارد.
این نکته که دمکرات ها و رسانه ها موفق به نتیجه گیری درستی از تحولات سیستم سیاسی در نتیجه اقدامات ترامپ نشده اند، به اعتبار آنها لطمه می زند. حزب دمکرات باید از حامیان ثروتمند خود و تاکید بیش از حد بر روی موضوعات مربوط به هویت سیاسی دست کشیده و به حمایت تمام و کمال از حقوق کارگران، مالیات عادلانه و گسترش یک شبکه امنیت اجتماعی بپردازند. رسانه ها نیز به نوبه خود باید از توجه بی رویه به اقدامات جنجال برانگیز ترامپ دست برداشته و در مورد آنچه که برای مردم در زندگی روزمره آنها مهم است، گزارش بدهند.
منبع: اداره کل رسانه های خارجی

 

Auf dem Weg zur Wiederwahl
Donald Trump erreichte in Umfragen zuletzt Rekordwerte. Das hat mit den guten US-Wirtschaftsdaten zu tun – aber auch mit der Schwäche seiner Gegner.
Jörg Wimalasena, 9. Juli 2019, Die Zeit
Auf dem Weg zur Wiederwahl
Wer Donald Trump in den vergangenen Jahren abgeschrieben hat, wurde stets eines Besseren belehrt. Als er 2015 seine Kandidatur bekannt gab, hieß es zunächst, er habe keine Chance auf die Nominierung der Republikaner. Nachdem er alle innerparteilichen Gegner abgehängt hatte, waren die meisten Politikexperten überzeugt, dass er gegen die demokratische Präsidentschaftskandidatin Hillary Clinton verlieren würde. Nach Trumps Wahlsieg prognostizierten die Kommentatoren schließlich, dass die Russland-Ermittlungen Trump in die Enge treiben würden.
Nichts davon ist eingetreten. Zweieinhalb Jahre nach Beginn seiner Präsidentschaft hat Trump das Amt fester denn je im Griff. Am Sonntag erst bescheinigte eine Umfrage ihm den höchsten Zustimmungswert seiner Amtszeit: 44 Prozent der Wählerinnen und Wähler sind mit ihrem Präsidenten zufrieden, 53 Prozent nicht.
Das klingt zunächst nicht besonders beeindruckend, doch gerade in den möglicherweise wahlentscheidenden Swing-States des Mittleren Westens ist der Amtsinhaber überdurchschnittlich beliebt. Die Trump-kritische Washington Post, die die Umfrage in Auftrag gegeben hat, sieht ihn im Rennen um die Wiederwahl vorn.
Gute Wirtschaftsdaten helfen Trump
In der Tat spricht derzeit vieles für einen erneuten Wahlsieg des New Yorker Geschäftsmannes. Die Wirtschaftsdaten etwa sehen gut aus. Die Arbeitslosigkeit liegt bei nur 3,7 Prozent. Auch wenn vermutlich die noch immer andauernde Erholung der Wirtschaft nach der Finanzkrise 2008 für den Boom verantwortlich ist und nicht so sehr die Politik des Präsidenten: Die Wählerinnen und Wähler bewerten Trumps Wirtschaftsbilanz laut Umfragen überwiegend positiv.  
Außerdem hat der Präsident in den vergangenen Jahren durchaus Glaubwürdigkeit bewiesen. Wie angekündigt startete er einen Handelskrieg mit China, der zwar Konsumentinnen und Konsumenten belastet, aber in beiden politischen Lagern und unter einem Großteil der Bevölkerung Zustimmung genießt.
Für den angekündigten Mauerbau an der Grenze zu Mexiko nahm der US-Präsident einen wochenlangen Teilstillstand der Regierung in Kauf und erließ einen nationalen Notstand. Man mag Trumps Ziele ablehnen, doch sein Durchhaltevermögen ist bemerkenswert. Für die meisten US-Amerikaner hat seine Amtsführung zudem bisher kaum negative Auswirkungen gehabt. Die Härten von Trumps Politik bekommen hauptsächlich die Migrantinnen und Migranten zu spüren, die unter menschenunwürdigen Bedingungen an der Grenze festgehalten oder deportiert werden.
Die Schwäche der Demokraten
Dass es für Trump aktuell gut aussieht, liegt aber nicht nur an seiner Stärke, sondern auch an der Schwäche der Demokraten, die seit Jahrzehnten Politik gegen die Interessen der Arbeiterschaft machen. Der demokratische Präsident Bill Clinton sorgte mit der Unterzeichnung des nordamerikanischen Freihandelsabkommens Nafta dafür, dass vor allem Jobs für Nicht-Akademiker wegfielen. Auf dem Höhepunkt der Finanzkrise lehnte der frisch gewählte Präsident Barack Obama Bürgschaften für verschuldete Hausbesitzer ab, nachdem seine Berater ihm davon abrieten. Millionen US-Amerikaner verloren ihr Wohneigentum, während die Finanzindustrie mit öffentlichen Geldern gerettet wurde.
2016 kumulierte diese Entwicklung in der Nominierung Hillary Clintons, die mit ihrer von wohlhabenden Investoren finanzierten Wahlkampagne kaum sozialpolitische Forderungen erhob, wenn man einmal von ihren eher halbherzigen Gleichstellungsforderungen für Frauen und Minderheiten absieht. Trump positionierte sich dagegen sozialpolitisch links von den meisten republikanischen Kandidaten, indem er sich zur staatlichen Rentenversicherung und zur öffentlichen Krankenversicherung für Senioren bekannte.
Clintons Niederlage hätte ein Weckruf für die Demokraten sein können. Man hätte sich als Arbeiterpartei neu erfinden und sich in dem von Trump aufgewirbelten politischen Umfeld mit einem klaren wirtschafts- und sozialpolitischen Linkskurs profilieren können. Die Vorlage dafür hatte 2016 schon der Sozialist Bernie Sanders geliefert, der mit radikalen Forderungen nach einem Mindestlohn in Höhe von 15 Dollar und einer allgemeinen Krankenversicherung im Vorwahlkampf große Erfolge gegen Clinton verbuchen konnte.
Progressive Positionen am Wähler vorbei
Doch statt auf Sanders' Erfolg aufzubauen, blieb der wirtschafts- und sozialpolitische Linksschwenk aus. 2018 trugen viele demokratische Abgeordnete beispielsweise die Aufweichung der nach der Finanzkrise erlassenen strengeren Bankenregulierung mit. Erst Anfang 2019, als einige linke Jungpolitiker rund um die New Yorker Abgeordnete Alexandria Ocasio-Cortez in den Kongress einzogen, wurde über den harmlosen Kurs der Mitte zumindest diskutiert. Doch einen grundsätzlichen Wandel gibt es in der Partei noch immer nicht. Nur in der Migrationspolitik sind die Demokraten deutlich nach links gerückt – ausgerechnet in dem Politikfeld, in dem Donald Trump mit seiner harten Linie Wähler binden konnte.
Die über 20 demokratischen Präsidentschaftskandidatinnen und -kandidaten für 2020 versuchen zwar nun, sich sozialpolitisch stärker zu profilieren. Doch wirklich überzeugend wirkt das nicht. Denn einen glaubwürdigen Bruch mit den Geldgebern von einst haben nur Elizabeth Warren und Bernie Sanders vollzogen, die keine Großspenden annehmen. Während Joe Biden in New York reiche Spender umwirbt, versucht Kamala Harris in Kalifornien Geld von ehemaligen Clinton-Unterstützern einzuwerben. 2017 schrieben die Politikwissenschaftler Martin Gilens und Benjamin Page über diese Spender: "Sie sind liberal, wenn es um die Umwelt, Frauen- und Schwulenrechte geht, aber konservativ, wenn es um ökonomische Fragen wie Freihandel, Investitionen, Bankenregulierung und die Besteuerung von Reichtum geht." 
Entsprechend wirkte auch die erste Debatte der demokratischen Bewerberinnen und Bewerber um die Präsidentschaftskandidatur Ende Juni. Dort versuchten die Kandidaten sich gegenseitig mit progressiven gesellschaftspolitischen Positionen zu übertrumpfen, die nur sehr wenige Wähler betreffen dürften. Der ehemalige Wohnungsbauminister Julian Castro forderte zum Beispiel Abtreibungsrechte für Transfrauen. Elizabeth Warren sprach von "Latinx", um Wahlberechtigte  mit lateinamerikanischen Wurzeln nicht zu diskriminieren, die sich keinem der beiden Geschlechter zuordnen.
Das Versagen der Medien
Einen Anteil an Trumps komfortabler Position haben auch die US-Medien. In der Post-Wahl-Analyse Identity Crisis illustrieren die drei Politikwissenschaftler John Sides, Michael Tesler und Lynn Vavreck, dass jeder Sprung in Trumps Umfragewerten vor der Wahl 2016 eine breite, skandalisierende Berichterstattung über provokante Aussagen des damaligen Kandidaten vorausging. Und immer noch wirken die Medien mit ihrer sensationsheischenden Berichterstattung für Trumps Popularität unterstützend.
Zwar gelobten viele Redaktionen nach dessen Wahlsieg, sich wieder den Problemen im Land zuwenden zu wollen, doch dieses Versprechen lösten viele kaum ein. Schon am ersten Tag von Trumps Präsidentschaft lieferte sich die Presse ein mediales Gefecht mit dem Weißen Haus über die Frage, wie viele Zuschauer bei Trumps Amtseinführungszeremonie waren – ein Thema, dass mit den Alltagsproblemen der meisten Bürgerinnen und Bürger nichts zu tun hat. Spätestens mit Beginn der Mueller-Ermittlungen konzentrierten sich die New York Times, dieWashington Post und weitere Medien dann verstärkt darauf, Trumps Verfehlungen zu dokumentieren, anstatt die eklatanten sozialen Problemen im Land zu thematisieren.
Vielen Wählerinnen und Wählern ist Trumps im Mueller-Report geschilderte Missachtung der Gewaltenteilung und dessen mangelnde Amtswürde aber ebenso egal wie dessen laxer Umgang mit der Wahrheit. Der Wertekanon, den man in Washington für universell hielt, wird von vielen US-Amerikanerinnen und -Amerikanern offenkundig nicht geteilt.
Notwendige Erschütterung
Es spricht weder für die Demokraten noch für die Medien, dass es ihnen nicht gelungen ist, aus den Erschütterungen des politischen Systems durch Trump die richtigen Schlüsse zu ziehen. Die Partei müsste sich vom Einfluss reicher Spender sowie der Überbetonung identitätspolitischer Fragen befreien und sich kompromisslos für Arbeitnehmerrechte, gerechte Steuern und einen weitreichenden Ausbau des sozialen Netzes einsetzen. Die Medien wiederum müssten ihre Obsession mit Trumps kalkulierten Grenzverletzungen aufgeben und verstärkt darüber berichten, was die Menschen in ihrem Alltag beschäftigt.
Bei den Demokraten hängt nun viel davon ab, wer die Nominierung für die Präsidentschaftswahl erhält. Die guten Umfragewerte für Joe Biden und Kamala Harris deuten darauf hin, dass die Partei ihren erfolglosen Mittekurs fortsetzen könnte. Mit Bernie Sanders und Elizabeth Warren sind allerdings auch zwei Kandidaten mit guten Umfragewerten im Rennen, die eine ähnliche Erschütterung des Parteiestablishments auslösen könnten wie Donald Trump bei den Republikanern. Eine solche Erschütterung wäre dringend notwendig.




پست الکترونیک را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید