• اخبار

آیا چین در کاهش فشارهای آمریکا بر ایران تلاش می کند؟ [محسن شریعت نیا، المانیتور (آمریکا)، 14 مه 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: مفید علیزاده)

آیا چین در کاهش فشارهای آمریکا بر ایران تلاش می کند؟ [محسن شریعت نیا، المانیتور (آمریکا)، 14 مه 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: مفید علیزاده)
در میان فشارهای شدید دولت ترامپ بر ایران که در تصمیم آن به عدم تمدید معافیت خرید نفت برای مشتریان اصلی تهرن تبلور یافته است، تنش ها میان ایران و امریکا به سطح بی سابقه ای در دهه های اخیر رسیده است. ایران برای کاهش فشارها شاید همه توجه خود را به سوی چین به عنوان خریدار اصلی نفت خود معطوف نکند، ولی پکن می تواند همچنان نقش اصلی را در راه حل ایران برای رفع تاثیرات تحریم های گزنده امریکا ایفا کند. تهران هنوز هم می تواند انتظار داشته باشد که پکن نقش مهمی را در راهبرد علیه فشارهای بی امان واشنگتن ایفا کند. به عبارت دیگر، ایران همچنان می تواند به چین به عنوان سوپاپ اطمینان خود امیدوار باشد ولی شاید پکن کمتر از حد انتظار تمایل به افزایش همکاری داشته باشد.

آیا چین برای کاهش فشارهای آمریکا بر ایران تلاش می کند؟
در میان فشارهای شدید دولت ترامپ بر ایران که در تصمیم آن به عدم تمدید معافیت خرید نفت برای مشتریان اصلی تهرن تبلور یافته است، تنش ها میان ایران و امریکا  به سطح بی سابقه ای در دهه های اخیر رسیده است. ایران برای کاهش فشارها شاید همه توجه خود را به سوی چین به عنوان خریدار اصلی نفت خود معطوف نکند، ولی پکن می تواند همچنان نقش اصلی را در راه حل ایران برای رفع تاثیرات تحریم های گزنده امریکا ایفا کند.
عوامل فراوانی وجود دارد که چین را به متحد ارزشمندی برای ایران تبدیل کرده است: چین شریک تجاری بزرگ تهران است، بیشترین سهم از صادرات نفت خام ایران را دریافت می کند، عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل است و فراتر از همه اینکه ،  یکی از اعضای متعهد برجام و یکی از متحدان اصلی سیاسی تهران است.
اقدامات امریکا برای کاهش تعامل میان ایران و چین تازه نیست  و ریشه آن به دهه 1980 باز می گردد. در آن دوره، واشنگتن با فروش جنگ افزار از سوی چین به ایران که درگیر جنگ طولانی باعراق بود، به شدت مخالفت می کرد.
با توجه به شرایط کنونی جهان، مثلث امریکا، چین و ایران بار دیگر شکل گرفته است. پکن و واشنگتن به حل و فصل  در جنگ تجاری خود که برای چین حیاتی است، نزدیک می شوند.
ولی شرایط به چگونگی اجابت شرایط امریکا از سوی چین در مورد خرید نفت از ایران بستگی دارد. پکن دارای سابقه واکنش های پیچیده در برابر بحران های بین المللی به ویژه درزمانی است که  پای امریکا در میان باشد. تازه ترین نمونه از این مورد به موضع چین در قبال مذاکرات ترامپ با کره شمالی باز می گردد.
تعلیق واردات نفت خام از ایران از نظر فنی،  تصمیم ساده ای برای چین نخواهد بود و به منافع پکن لطمه وارد خواهد زد، زیرا ایران همچنان مهم ترین تامین کننده نفت خام چین در شرایط بحران های بین المللی است که تولیدکنندگانی مانند لیبی درگیر آشوب شده اند.
به صفر رساندن صادرات نفت خام ایران با دیگر پیامدهای سیاسی و امنیتی - از جمله احتمال تشدید تنش ها در خاورمیانه به ویژه در خلیج فارس و تنگه راهبردی هرمز- همراه خواهد بود.  چین تقریباً نیمی از نفت خود را از خلیج فارس وارد می کند  و هرگونه اختلال در انتقال نفت خام خسارت سنگینی به پکن وارد خواهد کرد.
در مقیاس بزرگ تر، منع صادرات نفت ایران به وسیله امریکا، اقدامی یک جانبه گرایانه است که منافع چین را به خطر می اندازد. همچنین واشنگتن برکشورهای مختلف فشار آورده است تا روابط تجاری خود را با شرکت بزرگ هوآوی چین قطع کنند.
از سوی دیگر، پکن با حفظ واردات نفت خود از ایران ولی کاهش آن، خواهد توانست نفوذ خود بر تهران را حفظ کند. اگر واردات نفت به طور کامل قطع شود، پکن موقعیت خود به عنوان شریک تجاری اصلی ایران را از دست خواهد داد و نفوذ آن کاهش خواهد یافت.
ایران نمی تواند در میان مدت و بلند مدت برای رفع فشارهای امریکا، به چین متکی بماند. تهران تنها 1 درصد از سهم تجارت خارجی چین را تشکیل می دهد، درحالی که امریکا بزرگترین شریک تجاری چین است.
باتوجه به همه این موارد، تهران هنوز هم می تواند انتظار داشته باشد که پکن نقش مهمی را در راهبرد علیه فشارهای بی امان واشنگتن ایفا کند. به عبارت دیگر، ایران همچنان می تواند به چین به عنوان سوپاپ اطمینان خود امیدوار باشد ولی شاید پکن کمتر از حد انتظار تمایل به افزایش همکاری داشته باشد.
نویسنده: محسن شریعتی نیا، استادیار مطالعات منطقه ای در دانشگاه شهید بهشتی.
منبع : اداره کل رسانه های خارجی

 

 

IRAN PULSE
Will China play a role in lessening US pressure on Iran?
Mohsen Shariatinia May 13, 2019

ARTICLE SUMMARY
As the United States continues to enforce its "maximum pressure" campaign against Iran, the Islamic Republic is relying on China not as a sole savior but at least as part of the solution.
 How Hwee Young/Pool via REUTERS
Chinese Foreign Minister Wang Yi (R) gestures to his Iranian counterpart Mohammad Javad Zarif during their meeting at the Diaoyutai State Guesthouse in Beijing, Feb. 19, 2019.
Amid the Trump administration's all-time high pressure on Iran, manifested in its decision not to extend sanctions waivers granted to Tehran's key oil customers, Iran-US tensions are reaching levels unseen in recent decades. To alleviate the burden on its shoulders, Iran might not be fully capitalizing on China as its leading oil buyer. Yet Beijing could continue to be a key part of Iran's solution to mitigate the impacts of biting US sanctions.
There is a lot about China to make it a valuable ally for Iran: It is Tehran's top trade partner, receives the largest share of Iran's crude exports and is a permanent member of the UN Security Council. Above all, China is one of the committed signatories to the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) and one of Tehran's major political allies.
Iran-China relations have in recent decades been more trilateral than bilateral, as the United States has imposed its presence to shape those ties one way or another. Washington's pressure on Beijing has placed restrictions on those relations, but shared concerns about US foreign policy have also brought Iran and China closer together, creating grounds for further cooperation.
US measures meant to minimize interaction between Iran and China are no novelty. Such policies date to the 1980s, when Washington relentlessly opposed Chinese arms sales to Iran as the latter was busy waging a protracted war initiated by neighboring Iraq. The US pressure on China in the mid-1990s over its nuclear cooperation with Iran worked to the point of bringing the collaboration to a complete halt. Nonetheless, despite ups and downs, China and Iran have over time maintained an overall close relationship.
Under the current global circumstances, the US-Iran-China triangle is being reshaped. Beijing and Washington are inching closer to a settlement in their trade war, which is crucial to China. The agenda of those talks includes a US request for China to stop buying Iranian oil. If reached, a US-China trade deal could thus deal a blow to Tehran-Beijing relations and hit Iran’s crude exports to its principal customer. But with recent changes in the positions of the United States and China in trade talks, a prompt end to their trade war is unlikely.
Still, much depends on how China will meet US conditions set on oil purchases from Iran. Beijing has a record of complex responses to International crises, especially when the United States is involved. The latest example was the Chinese stance toward President Donald Trump's overtures to North Korean leader Kim Jong-un and how it left the US president with mixed feelings of gratitude and criticism.
On technical grounds, a suspension of oil imports from Iran would not be a simple decision for China. It would harm Chinese interests because Iran remains an important supplier at a time of international crises, which has seen producers such as Libya plunge into chaos. Elsewhere, Algeria suffers from instability, the US sanctions on Venezuela are complicating the oil market and output from Angola — which feeds a significant portion of China's demand — is declining. Meanwhile, by ending oil purchases from Iran, China would be risking the support of a major player in regional energy security. Furthermore, among China's Middle Eastern suppliers, Iran is the sole country that stays outside the radius of US influence. Given the heated-up Washington-Beijing strategic rivalry, this grants Iran a special status in China's foreign policy.
Zeroing out Iran's oil exports could be associated with other political and security implications as well, among them anticipated fresh tensions in the Middle East, especially in the Persian Gulf and the strategic Strait of Hormuz. China imports nearly half its oil from the Persian Gulf, meaning any disruption in crude transits there would cost Beijing dearly. Additionally, in the worst-case scenario, possible unrest in Iran as a result of US pressure could harm Chinese interests. From the bird's-eye view, it could also alter the power balance in the Middle East against China. Instability in the region would affect Beijing's dividends from its international megaproject, the Belt and Road Initiative, which includes a number of Middle Eastern nations.
On a larger scale, the US banning of Iran's oil exports is an act of unilateralism that jeopardizes China's interests. In parallel with that policy, Washington is pressing different countries to cut off business with Huawei, a Chinese tech giant that serves as the icon of the country's export-oriented economy. The US government has already launched a legal campaign against the wealthy corporation. It also keeps warning China's partners against involvement in the Belt and Road Initiative. Setting all those unilateralist precedents, Washington is rapidly closing in on China.  
On the other hand, by maintaining its oil imports from Iran but keeping them at a minimum level, Beijing would be able to maintain its leverage over Tehran. If those imports are fully halted and consequently Beijing loses its status as Tehran's top trade partner, China's influence would decline. Furthermore, continued Chinese imports from Iran could serve as encouragement for the Islamic Republic not to depart from the JCPOA, a deal that promises great value to China's multilateral foreign policy. Within that very framework, and ignoring US pressure, China has in recent months decided to augment its oil purchases from Iran.
Nevertheless, in the medium to long term, Iran cannot simply lean toward China to avert US pressure. Tehran only makes up 1% of Beijing's total foreign trade, while the United States is China's leading business partner, dominates the global financial system and remains the world's biggest market. In addition, the Trump administration's pressure on cooperation with Iran has proven to be working on Chinese firms.
Notwithstanding all that, Tehran can still expect Beijing to be an important part of a strategy against Washington's unyielding pressure. China is likely to ignore US punitive measures on trade with Iran, but at a minimum level, slightly below the threshold where it will be careful not to trigger any penalty. Put another way, Iran could still pin its hopes on China as a safety valve, but one that might exhibit less willingness to step up than expected.
Found in:IRAN DEAL, SANCTIONS, CHINA IN THE MIDEAST

Mohsen Shariatinia is an assistant professor of regional studies at Shahid Beheshti University in Tehran. On Twitter: @m_shariatinia




۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ ۱۲:۱۷
  • نظرات بینندگان

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده: *
پست الکترونیک:  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500