• اخبار

زنجیره ای از ورشکستگی های سیاست خارجی ترامپ [جکسون دایل، واشنگتن پست (امریکا)، 9 ژوئن 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: داودحیدری)

زنجیره ای از ورشکستگی های سیاست خارجی ترامپ  [جکسون دایل، واشنگتن پست (امریکا)، 9 ژوئن 2019] (اداره کل رسانه های خارجی، مترجم: داودحیدری)
ترامپ عادت دارد مخالفان و دشمنان خارجی را هدف اقدامات خصمانه خود قرار دهد. وی ازمخالفان خود بیشترین امتیاز ممکن را مطالبه می کند: تغییر رژیم، خلع سلاح بی درنگ، متوقف کردن بی درنگ سیل پناهجویان و مواد مخدر. وی بدون مشورت با متحدان آمریکا یا با کنگره، تدابیر خیره کننده ای اتخاذ می کند و تصور می کند که خواسته های وی بی درنگ برآورده خواهد شد: تحریم نفت، برقراری عوارض و اقدام نظامی. اما وقتی با واقعیت های جهان کنونی روبرو و متوجه می شود که به سادگی نمی تواند دیکتاتور آمریکای لاتین را برکنار، کره شمالی را به کشوری عاری از جنگ افزار هسته ای تبدیل کند یا ایران را به دست برداشتن از بلندپروازی های منطقه خود وارد سازد، عقب نشینی می کند یا هدف دیگری را برای تهاجم پیدا می کند. شاید لازم باشد که ما از ترامپ به خاطر جدی نبودنش در تهدیدها و سخنانش سپاسگزاری کنیم چون در غیراینصورت تا کنون آمریکا می باید دست کم در سه جبهه با ایران، ونزوئلا و کره شمالی می جنگید. به جای ورود به جنگ با این کشور ها ما فقط با برباد رفتن اعتبار و حیثت آمریکا به علت تهدید های توخالی واشنگتن، روبرو هستیم که رقبای عمده واشنگت

زنجیره ای از ورشکستگی های سیاست خارجی ترامپ
آیا در ونزوئلا بحران همچنان ادادمه دارد؟ اگر از منظر ترامپ به تحولات ونزوئلا نگاه کنیم، خیر. در ماه ژانویه گذشته ترامپ و مشاوران ارشد وی همه امیدشان سرنگونی رژیم مادورو بود. کاخ سفید برای وارد آوردن آنچه که آنرا ضربه ای مهلک علیه رژیم مادرو می داند خرید نفت از این کشور را متوقف کرد و حتی از اقدام احتمالی نظامی علیه این کشور سخن به میان آورد.
پنج ماه از آن زمان تا کنون گذشته است و مادورو همچنان زمام امور کشور را در دست دارد و آتش خشم سیاست امریکا علیه ونزوئلا فرونشسته است. خبری از دخالت نظامی نیست و مخالفان دولت مادورو پس از چندین تلاش ناموفق برای به دست گرفتن قدرت، به مذاکره با رئیس جمهور روی آورده¬اند.
این ماه ، ترامپ مکزیک را برای زورآزمایی سیاسی برگزید و این کشور را با توسل به حربه برقراری تعرفه های سنگین به کالاهای صادراتی به آمریکا تهدید کرد و از دولت مکزیک خواست تا بی درنگ از سرازیر شدن موج پناهجویان آمریکای لاتین به آمریکا جلوگیری کند.
قبل از مکزیک، ایران آماج حملات و اقدامات خصمانه آمریکا قرار داشت و چنین به نظر می رسید که ترامپ قصد دارد با این کشور وارد جنگ شود.
پیش از ایران، کره شمالی در معرض تهدیدهای ترامپ قرار داشت اما به ناگهان راه دوستی با این کشور در پیش گرفت و تلاش ها و تهدیدهایش برای وادار ساختن کره شمالی به برچیدن زرداخانه هسته ای خود، راه به جایی نبرد.
ترامپ عادت دارد مخالفان و دشمنان خارجی را هدف اقدامات خصمانه خود قرار دهد. وی ازمخالفان خود بیشترین امتیاز ممکن را مطالبه می کند: تغییر رژیم، خلع سلاح بی درنگ، متوقف کردن بی درنگ سیل پناهجویان و مواد مخدر. وی بدون مشورت با متحدان آمریکا یا با کنگره، تدابیر خیره کننده ای اتخاذ می کند و تصور می کند که خواسته های وی بی درنگ برآورده خواهد شد: تحریم نفت، برقراری عوارض و اقدام نظامی. اما وقتی با واقعیت های جهان کنونی روبرو و متوجه می شود که به سادگی نمی تواند دیکتاتور آمریکای لاتین را برکنار، کره شمالی را به کشوری عاری از جنگ افزار هسته ای تبدیل کند یا ایران را به دست برداشتن از بلندپروازی های منطقه خود وارد سازد، عقب نشینی می کند یا هدف دیگری را برای تهاجم پیدا می کند.
راهبرد ترامپ نتیجه ای جز یک رشته ورشکستگی برای سیاست خارجی آمریکا نداشته است، درست مانند یک رشته ورشکستگی های مربوط به ساختمان سازی که نتیجه اقدامات نسنجیده ترامپ بودند. یک گروه از مقامات ویژه وزارت خارجه آمریکا ماموریت یافته اند تا خرابکاری های ترامپ را در افغانستان، کره شمالی، ونزوئلا، سوریه و ایران، رفع و رجوع کنند.
ترامپ برای اینکه وانمود کند در سیاست خود اشتباه نکرده است خود را به خونسردی می زند. در مورد کره شمالی، آزمایش موشک میان برد از سوی این کشور را نقض توافق بعمل آمده نمی داند. از اقدام نظامی علیه ایران و نابود ساختن این کشور در صورت آسیب وارد آوردن به منافع آمریکا حرف می زند و بعد می گوید بهتر است با این کشور گفتگو کنیم. در مورد ونزوئلا نیز، ترامپ از سیاست خصمانه شدید خود علیه این کشور عقبب نشینی کرده است.
شاید لازم باشد که ما از ترامپ به خاطر جدی نبودنش در تهدیدها و سخنانش سپاسگزاری کنیم چون در غیراینصورت تا کنون آمریکا می باید دست کم در سه جبهه با ایران، ونزوئلا و کره شمالی می جنگید. به جای ورود به جنگ با این کشور ها ما فقط با برباد رفتن اعتبار و حیثت آمریکا به علت تهدید های توخالی واشنگتن، روبرو هستیم که رقبای عمده واشنگتن یعنی مسکو و پکن از آن بهره برداری می کنند.
مساله مهم این است که چندین بحران که ترامپ خود را از آنها عقب کشیده است همانند بمب ساعتی هستند. کره شمالی همچنان از تحریم ها رنج می برد و با کمبود مواد غذایی روبروست.
ایران نیز به علت قطع درآمدهای نفتی خود به علت تحریم های برقرار شده از سوی دولت ترامپ به سمت نقض توافق هسته ای پیش می رود و پناهجویان آمریکای لاتین نیز همچنان همانند سیل روانه آمریکا هستند. مادورو کار چندانی برای تهدید آمریکا نمی تواند انجام دهد اما می تواند به ادامه سرکوب مردم کشور خود ادامه دهد.
احتمالا ایران و کره شمالی منتظر خواهند ماند تا دوران ریاست جمهوری ترامپ تمام شود و امیدوارند که وی برای بار دوم به ریاست جمهوری انتخاب نشود.
آنچه قطعی است این است که مشکلات و مسایل پیچیده ای همچون بحران های ایران، کره شمالی و ونزوئلا با رجزخوانی و زور گویی ها ترامپ پایان نخواهند یافت چون حل این گونه مشکلات به رویکردی مبتنی بر شکیبایی و راهبردی منسجم و پیچیده نیاز دارد كه ترامپ در هیچ یک از این دو زمینه حرفی برای گفتن ندارد.
منبع: اداره کل رسانه های خارجی

 

 

 

Trump’s string of foreign policy bankruptcies
President Trump walks into the White House Friday. (Jacquelyn Martin/AP)
By Jackson Diehl
Deputy Editorial Page Editor
June 9 at 7:20 PM
Is there still a crisis in Venezuela? Judging from President Trump, you wouldn’t think so. Back in January, the president and his top aides were seized with the cause of ousting the corrupt and autocratic regime in Caracas. The White House delivered what it thought would be a decisive blow by blocking U.S. purchases of Venezuelan oil and hinted that a military intervention was under consideration.

Five months later, President Nicolás Maduro is still in office — and U.S. policy is dormant. There has been no intervention, and after a couple of failed attempts to force the regime’s collapse, the Venezuelan opposition has gone back to negotiating with Maduro, with the help of Latin American and European governments.
The United States is not participating. Instead, The Post reported last month that Trump had taken to “complaining he was misled about how easy it would be to replace the socialist strongman.”
This month, the president picked a new target, Mexico, which he showered with threats of tariffs and demands that it instantly shut down the flow of migrants and drugs across the border, before accepting a cosmetic settlement. Before Mexico was Iran, with which Trump appeared ready to go to war in early May if it did not completely reverse its foreign policy. And before that was North Korea, which Trump first threatened with “fire and fury” and then heaped with “love” in a similarly ineffectual attempt to dismantle its nuclear arsenal.
There is a pattern here. Trump targets a foreign adversary. He makes a maximalist demand: change your regime; disarm completely; “immediately stop the flow of people and drugs.” Shunning coordination with allies or Congress, he adopts dramatic measures that he supposes will quickly force a result: oil embargoes, tariffs, threats of military action. Then, when it turns out that it is, in the real world, not so easy to oust a Latin American dictator, strip North Korea of its nuclear weapons or force Iran to abandon its regional ambitions, he retreats — or simply moves on to the next target.
What’s left behind is a string of foreign policy bankruptcies, much like the serial real estate failures that used to be Trump’s detritus. A small army of State Department special envoys is struggling to clean up messes; in addition to North Korea, Venezuela and Iran, they can be found in Afghanistan and Syria.
Trump, meanwhile, projects equanimity. North Korea is back to launching missiles? The president is not “personally” bothered. “My people think it could have been a violation,” he said after a launch last month. “I view it differently.”
Military action against Iran? “I’d rather not,” Trump now says, weeks after moving to block all Iranian oil sales, dispatching fresh forces to the Persian Gulf and warning Tehran to “never threaten the United States again ” because “that will be the official end of Iran.”
As for Venezuela, crickets — except for a seemingly random Trump tweet last week saying that “Russia has informed us that they have removed most of their people from Venezuela” — a claim that was quickly proved to be untrue.
Perhaps we should all be grateful for Trump’s inconstancy. After all, a U.S. invasion of Venezuela or war with North Korea or Iran would be a catastrophe. Instead, we merely have a series of embarrassments that erodes U.S. credibility and plays into the hands of more competent adversaries such as Russia and China.
The problem is that several of the crises Trump has walked away from contain ticking bombs. North Korea is still suffering from sanctions and running short on food; the regime of Kim Jong Un is suggesting that if it does not get relief by the end of the year, it will cross U.S. red lines, such as by testing intercontinental missiles. With its oil revenue plummeting thanks to Trump, Iran is similarly moving toward scrapping the restraints on its nuclear program. And Central American migrants will keep coming through Mexico.

Maduro can’t do much to threaten the United States. But he can continue to oppress his own people, and he can stand by as the drastic oil sanction Trump imposed, which has caused Venezuela’s already shrunken revenue to crater, compounds a dire humanitarian disaster — and the United States increasingly takes the blame.
Maybe Trump will get lucky and these bombs will defuse themselves. Maduro may finally be ousted by his generals or eased out by Latin American and European diplomats. Rather than trigger a crisis, Iran and North Korea may decide to wait to see if Trump loses his reelection bid.
What surely won’t happen is the realization of Trump’s far-reaching aims through his formula of bluster, bully and forget. Tackling problems as tough as North Korea and Iran, or even Venezuela and the Mexican border, requires a complex strategy and a patient approach. This president is capable of neither.
Jackson Diehl
Jackson Diehl is deputy editorial page editor of The Post. He is an editorial writer specializing in foreign affairs and writes a biweekly column that appears in print on Mondays. Follow

۲۱ خرداد ۱۳۹۸ ۱۲:۲۹
  • نظرات بینندگان

میانگین امتیاز کاربران: 0.0  (0 رای)

امتیاز:
 
نام فرستنده: *
پست الکترونیک:  
نظر: *
 
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500