اخبار

گزینه اروپا در برابر ویروس کرونا: مسئولیت پذیری یا ویرانی[فیشر یوشکا، عرب نیوز(عربستان سعودى)، 28 ژوئیه 2020](اداره کل رسانه های خارجی؛ مفید علیزاده)

گزینه اروپا در برابر ویروس کرونا: مسئولیت پذیری یا ویرانی[فیشر   یوشکا، عرب نیوز(عربستان سعودى)، 28 ژوئیه 2020](اداره کل رسانه های خارجی؛ مفید علیزاده)
نخستین درس حاصل از بحران کرونا این است که تمدن انسانی نیازمند فوری احساس مسئولیت پذیری است. آیا ما در اقدامی جمعی تغییرات لازم را انجام خواهیم داد ؟ بد یا خوب، انسان به نقطه ای رسیده است که اقدامات آن آینده دیگر گونه های موجود بر روی زمین را تعیین خواهد کرد و چنین قدرت فوق العاده ای نیازماند مسئولیت پذیری سنگینی است . در آینده، تغذیه انسان ها بدون حفاظت از حیات گیاهی در سطح زمین ناممکن خواهد بود. ما باید در مورد توانایی خود برای این وظیفه دشوار، واقع نگر باشیم .یک نکته مهم این است که بحران کنونی باید درنهایت ما را از اعتماد نابجا به پیشرفت های انسانی به خود آورد. مدت های مدید چنین تصور می شد که جلوگیری از پیامدهای ناخواسته رشد مداوم اقتصادی امکان پذیر خواهد بود و ما گمان می کردیم بر طبیعت تسلط داریم ولی واقعیت این است که قدرت ما نیز محدود به منافع انسانی است و ما از فراتر از آن بی خبریم

گزینه اروپا در برابر ویروس کرونا: مسئولیت پذیری یا ویرانی
۱- با گذشت چندین ماه از شیوع کرونا، اقتصاد جهانی همچنان با بحران پدید آمده بر اثر این بیماری دست به گریبان است . جامعه نوین فناوری- محور ما هرگز در گذشته و در زمان صلح ، چنین وضعیتی را تجربه نکرده بود.
۲- این پرسش که آیا امواج بیشتری پس از موج دوم کنونی وجود خواهد داشت، ذهن مردم جهان  به ویژه زمامداران و سیاستمداران را به خود مشغول داشته است.
۳- اقتصاد پیشرفته و در هم تنیده و زنجیره عرضه جهانی آن به وسیله یک ویروس ذره بینی به زانو درآمده است. 
۴- اولویت اصلی ما مبارزه با کووید ۱۹ است. این بیماری پیامدهای اقتصادی و اجتماعی وخیمی بر زندگی میلیاردها انسان خواهد داشت و به نظر می رسد جابجایی در عرصه قدرت سیاسی و اقتصادی جهان را تسریع کند.
۵- ولی این بحران پیامدهایی فراتر از ماه ها و سال های آینده دارد. می توان انتظار داشت که مورخان آینده سال ۲۰۲۰ را به عنوان شروع عصر تغییرات گسترده به خاطر آورند.
۶- ویروس کرونا زنگ خطر را به موقع به صدا درآورده است و اگر ما نتوانیم تغییرات لازم را انجام دهیم، بیماری عالم گیر سال ۲۰۲۰ شروع فاجعه بی سابقه بشری خواهد بود .
۷-یک نکته مهم این است که بحران کنونی باید درنهایت ما را از اعتماد نابجا به پیشرفت های انسانی به خود آورد. مدت های مدید چنین تصور می شد که جلوگیری از پیامدهای ناخواسته رشد مداوم اقتصادی امکان پذیر خواهد بود  و ما گمان می کردیم بر طبیعت تسلط داریم ولی واقعیت این است که قدرت ما نیز محدود به منافع انسانی است و ما از فراتر از آن بی خبریم 
۸- نخستین درس حاصل از بحران کرونا این است که تمدن انسانی نیازمند فوری احساس مسئولیت پذیری است. آیا ما در اقدامی جمعی تغییرات لازم را انجام خواهیم داد ؟
۹- بد یا خوب، انسان به نقطه ای رسیده است که اقدامات آن آینده  دیگر گونه های موجود بر روی زمین را تعیین خواهد کرد و چنین قدرت فوق العاده ای نیازمند مسئولیت پذیری سنگینی است .
۱۰- در آینده، تغذیه انسان ها بدون حفاظت از حیات گیاهی در سطح زمین ناممکن خواهد بود. ما باید در مورد توانایی خود برای این وظیفه دشوار، واقع نگر باشیم .
۱۱-آزادی و مسئیولیت پذیری به شدت به هم وابسته هستند. آنها که خواستار آزادی هستند با کاهش مسئولیت پذیری حیات خود را به خطر می اندازند. برای جلوگیری از قرنطینه شدن و دیگر محدودیت ها، نخست باید مسئولیت پذیر بود.
۱۲-یکی دیگر از پیامدهای فرعی کرونا اقدام چین و امریکا برای مبارزه بر سر کسب رهبری بر جهان است. آیا قدرت همانند گذشته با برتری نظامی تعریف می شود یا به منابع بنیادین کاملاً تازه مرتبط است؟
۱۳- اروپا با فرصتی بی نظیر برای خودداری از ورود به رقابت برسر تسلط بر جهان مواجه شده است  و باید الگویی شجاعانه از  مسئولیت پذیری جمعی که بشریت به آن نیازمند است، باشد.
نویسنده وزیر خارجه آلمان و معاون صدراعظم از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ بوده است.
منبع : اداره کل رسانه های خارجی

https://www.arabnews.com/node/1711301
Europe’s COVID-19 recovery choice: Responsibility or ruin

JOSCHKA FISCHER
July 28, 202016:06
People wearing face masks in Place du Trocadéro near the Eiffel Tower, Paris, France, May 16, 2020. (Reuters)
After many months, the global economy is still reeling from the shock of the coronavirus disease (COVID-19) pandemic. Never before in peacetime has our technology-driven modern society experienced anything remotely similar to this.
Will there be a “second wave,” followed by more waves thereafter? That frightening question is now preoccupying people around the world, but particularly policymakers and national leaders. Nobody knows the answer. There is no playbook for a scenario in which a high-tech world economy interconnected by global supply chains is brought to its knees by a microscopic pathogen.
It would be a mistake to assess the meaning of this abrupt stop only from a short-term perspective. To be sure, the immediate priority is the fight against COVID-19. The pandemic has had dire economic and social implications for billions of people, and it seems to be hastening a global shift in political and economic power.
But the crisis will also have consequences that last far beyond the coming months and years. It is not unreasonable to expect that future historians will remember 2020 as the beginning of an era of transformative change. This could be the moment when, having realized the consequences of how we have organized our economic systems and engaged with nature, we finally commit to a decisive shift toward sustainability.
In that case, the coronavirus will have served as a timely wake-up call. But if we fail to make the necessary changes, the pandemic of 2020 will mark the beginning of an unprecedented human catastrophe.
One thing is already certain: The crisis should finally disabuse us of our naive trust in human progress. For too long, it has simply been assumed that the adverse unintentional consequences of constant economic growth would be offset or minimized by the fruits of that growth. Despite the obvious facts and scientists’ warnings, we convinced ourselves that we are ultimately in control of nature. Yet, for all our fantasies about colonizing space, the fact is that our power extends only to a certain point, usually defined by the horizon of human interests. Beyond lies everything that we still don’t know.
The immediate lesson of the COVID-19 crisis is that human civilization urgently needs a deeper sense of responsibility. Most of us will have already come to this realization subjectively. The question is whether we will act on it collectively, by launching the changes we need.
There are 7.7 billion people on the planet, and that figure is expected to grow to 9.7 billion by 2050. Our insatiable demand for material resources will continue to grow, implying that our exploitation of the planet will continue to outpace natural systems’ regenerative capacity. That reality has launched the geological epoch called the Anthropocene: For better or worse, humankind has reached the point at which our own actions will determine the future for almost every other species on the planet.
Such enormous power entails enormous responsibility. Until the beginning of the Industrial Revolution, human activity had little relative impact on the planet itself. Now, it has an utterly disproportionate, all-encompassing effect. Population growth and mass consumption, driven by exponential improvements in technology, have led to a dramatic decline in natural resources that once seemed inexhaustible. And the emissions from all this production have caused the atmosphere to heat up at breathtaking speed.
We can either assume responsibility and muster the courage and vision to undertake a “great transformation” or we can wait, with eyes wide open, for the Four Horsemen of the Apocalypse. With COVID-19, the first rider has already appeared.
Faced with such a choice, there are many questions one could ask. To what purpose should we deploy artificial intelligence and quantum computers? Many will be tempted to develop more sophisticated instruments of war or even more refined consumer platforms. But what we really need is better systems analysis with which to improve public health, conserve the environment, and maintain a habitable climate.
In the future, feeding humanity will not be possible without protecting the world’s plant life. Given an unprecedented mass extinction of plant and animal species, we should harbor no illusions about our ability to fulfill this basic task. While the pandemic has taught most people to heed scientific advice in certain contexts, we may remain in denial when it comes to even more dangerous developments, such as climate change.
Inevitably, leading the great transformation will be a task for the world’s most highly developed economies, because they have the necessary know-how and financial resources. Among them, Western democracies, in particular, must take seriously the idea of freedom that they purport to represent.
It is not unreasonable to expect that future historians will remember 2020 as the beginning of an era of transformative change.
Joschka Fischer
Freedom and responsibility are tightly linked: Those who desire freedom shirk their responsibilities at their own peril. The COVID-19 crisis has made this plain. To avoid lockdowns and other restrictions, one may first have to abide by them.
There is one more byproduct of the crisis that cannot be ignored. The US and China are currently moving toward a confrontation over global leadership. But what will tomorrow’s world even look like? Will power be defined primarily by military superiority, as in the past? Or will it be tied to completely new and fundamentally different sources? Will a traditional understanding of power even still be what holds the world together?
Europe has been offered an unexpected opportunity, provided that it doesn’t bet on superpower competition. Instead, it must gather the courage to set the example of collective responsibility that humanity needs.
•    Joschka Fischer, Germany’s foreign minister and vice chancellor from 1998 to 2005, was a leader of the German Green Party for almost 20 years. Copyright: Project Syndicate, 2020.
Disclaimer: Views expressed by writers in this section are their own and do not necessarily reflect Arab News' point-of-view



۹ مرداد ۱۳۹۹ ۱۳:۵۲

نظرات بینندگان

نام را وارد کنید
تعداد کاراکتر باقیمانده: 500
نظر خود را وارد کنید